ZABYTKI
Wybierz pierwszą literę miejscowości: B C D G H I J K L Ł M N O P R S Ś T W Z Ż
rozmiar czcionki A A A
Architektura rezydencjonalna
Bobowicko - Pałac
Pałac położony malowniczo na wysokim brzegu jeziora Bobowicko (niem. Bobelwitz) oto­czony jest od strony północnej i wschodniej parkiem krajobrazowym. Od strony połu­dniowej dziedziniec przed pałacem zamykają budynki folwarczne, a od zachodu dawna oficyna dworska, tzw. stary dworek z końca XVIII wieku o konstrukcji ryglowej. Za bu­dynkami folwarcznymi znajduje się niewielki cmentarz rodowy, niegdyś z pomnikami na­grobnymi z końca XVIII i XIX wieku, obecnie przeniesionymi w pobliże pałacu. Zespół zajmuje północną część wsi, z którą łączył się drogą dojazdową, obecnie ulicą Pałacową. Inne dojście do pałacu prowadzi od wschodu, z traktu Międzyrzecz – Poznań, wzdłuż li­nii brzegowej jeziora.

Nazwa wsi Bobowicko (Boleliz, Bobelwicka, Rtg. Bobelwitz) występuje po raz pierwszy w dokumencie z 1257 roku wystawionym przez Przemysława I dla klasztoru cystersów w Paradyżu. W okresie średniowiecza wieś pełniła funkcje obronne, chroniąc zachodnie krańce Wielkopolski i główny szlak z Poznania na zachód. W XV wieku właścicielami wsi była rodzina Wattów z rycerskiego rodu Samsonów. W XVI wieku za sprawą kolejne­go właściciela, Jerzego Nadelwicza Kręskiego, wieś stała się jednym z ważniejszych ośrod­ków Braci Polskich i odbyło się tu szereg synodów ariańskich. Po wypędzeniu arian z Pol­ski, drogą sukcesji rodzinnych, miejscowość należała kolejno do Seydlitzów, Kalckreuthów i Dziembowskich, tych ostatnich aż do 1945 roku. Pałac po 1945 roku użytkowany był przez miejscowe Technikum Hodowlane. Po pożarze w 1971 roku przeszedł gruntowną re­nowację, a w 1996 roku został sprzedany prywatnemu właścicielowi.

Obecny pałac wzniesiono na miejscu dworu o konstrukcji ryglowej, który został posado­wiony na zrębie jeszcze starszej budowli, której fragmenty widoczne są w piwnicach. Pałac jest budowlą parterową, nakrytą ceramicznym dachem mansardowym. W wyniku baroko­wej przebudowy ściany ryglowe zastąpiono murowanymi. Po następnej przebudowie, da­towanej na poł. XIX wieku, na środkowych osiach elewacji głównej i ogrodowej wprowa­dzono dwukondygnacyjne ryzality zwieńczone tympanonami, pozostawiając mansardową formę dachu urozmaiconego lukarnami. W 3. ćw. XIX wieku do północnego szczytu do­stawiono przybudówkę oraz zwieńczono fasadę nowym, neoklasycystycznym detalem ar­chitektonicznym. Ostatnie zmiany wprowadzone w pierwszej dekadzie XX wieku przez Zygmunta Fryderyka Leonarda Dziembowskiego wzbogaciły bryłę o elementy secesyjne: balustradę tarasu, dwa pseudoalkierze z giętą w swej linii stolarką „porte-fenêtre” i znane z przekazów ikonograficznych kandelabry przy tarasie. Prawdopodobnie również w tym czasie w tympanonie fasady umieszczono herb Dziembowskich – Pomian.

Wewnątrz brak elementów oryginalnego wyposażenia. Natomiast w Muzeum w Między­rzeczu znajdują się przedmioty związane z dawnymi właścicielami pałacu – Dziembow­skimi. Jest to m.in. skrzynia na ubrania z 1680 roku z herbami Pomian i Osęk, związana z rodzinami Dziembowskich i Bronikowskich oraz portret trumienny Chrystiana Dziem­bowskiego.


Bożena Grabowska
Źródło:
"Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego"
Galeria

BIP
Wojewódzka Rada Ochrony Zabytków
„Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego” pod red. Barbary Bielinis- Kopeć i Błażeja Skazińskiego, s. 367, Zielona Góra 2007 r., wyd. I
Zabytek Chroniony Prawem
6
Translate / Übersetzen