Strona główna / Zabytki / Kosierz - Pałac
Architektura rezydencjonalna

Kosierz - Pałac

Rozmiar czcionki
A A A
Rezydencja zlokalizowana jest w centralnej części miejscowości Kosierz. Od północy do pałacu przylega park, zamknięty po wschodniej stronie aleją bukową. Natomiast, po stro­nie wschodniej znajdują się budynki gospodarcze, skupione przy trzech bokach prostokąt­nego dziedzińca. W bezpośrednim sąsiedztwie rezydencji znajduje się kościół o średnio­wiecznej metryce.

Najstarsza wzmianka o posiadłości ziemskiej w Kosierzu pochodzi z 1305 roku, kiedy wraz z innymi miejscowościami wymieniana została w kontekście czynszu, jaki parafia płaciła kurii wrocławskiej. Dobra rycerskie Kosierz należały wówczas do rodu von Rechenberg. Późniejsze przekazy wymieniają kolejnych właścicieli majątku w Kosierzu, którymi m.in. byli Kaspar Rabenaw z Tarne, bracia Christoph Melchior i Hans Kottwitz, Nickel Rabe­now, bracia Siegmunt, Franze i Christoph von Rothenburg z Nietkowa. Jednakże siedziby właścicieli, rezydujących w innych posiadłościach, nie było tutaj aż do końca XVII wieku. Budowę pałacu rozpoczął około 1700 roku Georg Sigmund von Knobelsdorff, który na­był Kosierz trzy lata wcześniej. W 1854 roku, kolejni właściciele Kosiarza – von Kottwit­zowie, przeprowadzili remont rezydencji. Prace obejmowały częściową przebudowę piętra, wymianę dachu, zmieniono także wystrój architektoniczny elewacji. Ponadto, wprowadzo­no dodatkową klatkę schodową. Wówczas także wykonano parterową przybudówkę po­między skrzydłami w partii frontowej budynku.

Mimo tej przebudowy, pałac zachował cechy stylowe baroku. Założony jest na planie lite­ry „U”. Dwukondygnacyjny budynek nakryty jest dachem dwuspadowym w partii środ­kowej i trzyspadowym nad skrzydłami. Fasada pałacu jest wieloplanowa. Pierwszy plan tworzą trzyosiowe skrzydła boczne z balkonami w osiach środkowych. Drugi plan to par­terowa przybudówka, poprzedzona schodami na całej szerokości, mieszcząca wejście głów­ne, zamknięte łukiem półokrągłym. Dalszy plan stanowi taras mieszczący się nad przybu­dówką oraz druga kondygnacja korpusu głównego budynku, widoczna w głębi. Nad wej­ściem znajdują się kartusze herbowe ostatniego właściciela pałacu i jego małżonki – Ego­na von Kottwitz i Nory von Bolschwing. Pozostałe elewacje są opracowane skromniej. Ich wystrój architektoniczny ograniczony został do zdwojonego gzymsu międzykondygnacyj­nego oraz zwieńczenia otworów okiennych drugiej kondygnacji w formie wydatnych pro­stych naczółków.

Z pierwotnego wystroju wnętrza zachowały się sztukaterie, zdobiące wszystkie pomiesz­czenia przyziemia – oprócz kuchni i przesklepionego pomieszczenia w części południowej oraz jedno pomieszczenie na piętrze.

Po II wojnie światowej pałac był użytkowany przez PGR. W 1975 roku w budynku prze­prowadzono gruntowny remont, polichromie i wystrój sztukatorski zostały poddane kon­serwacji. Po roku 1990, od kiedy przeszedł w ręce prywatne, pałac zaczął popadać w ruinę. Zmiany właścicieli utrudniaj jego właściwe zagospodarowanie i odbudowę.

Maja Błażejewska
Źródło: "Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego"
Zobacz także: | Prace konserwatorskie
Galeria
Zobacz również
Słocina - Dwór
Zabytkowy obiekt w Słocinie określany jest zwyczajowo jako...
Białowice - Zamek
Zamek usytuowany jest na niewielkim wyniesieniu w zachodniej...
Zielona Góra - Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
Barokową budowlę wzniesiono w konstrukcji ryglowej na rzucie...
Grabice - Dwór i folwark
Założenie folwarczne w Grabicach, którego główny element...