Strona główna / Zabytki / Wierzbno - Dwór
Architektura rezydencjonalna

Wierzbno - Dwór

Rozmiar czcionki
A A A
Wierzbno (niem. Wierzebaum) położone jest na trasie Skwierzyna – Poznań. Układ ko­munikacyjny wsi reprezentuje założenie wielodrożnicowe. Najstarsze wzmianki historycz­ne dotyczące Wierzbna pochodzą z 1432 roku. Właścicielami wsi była wówczas rodzina Wierzbińskich.

Zabytkowy zespół dworsko-parkowo-folwarczny usytuowany jest w północno-zachodniej części wsi. Zabudowa podzielona jest na dwie części. Pierwszą tworzą budynki gospodar­cze, wzniesione wokół obszernego dziedzińca. Natomiast neoklasycystyczny dwór zlokali­zowany jest w otoczeniu 13,5 hektarowego parku krajobrazowego. W parku znajduje się niewielki staw oraz starodrzew, m.in. potężne lipy oraz buk purpurowy.

Dwór powstał w 2. poł. XIX w. Jest to budowla murowana, parterowa, wzniesiona na pla­nie prostokąta, w całości podpiwniczona. Główna bryła obiektu – w tym ryzality pozor­ne – nakryte są dachem dwuspadowym, jedynie ryzalit w elewacji południowej posia­da dach trójpołaciowy. Elewacje zakomponowane są symetrycznie. Podziały pionowe wy­znacza rytmiczny rozstaw otworów okiennych oraz znajdujące się między nimi i w naro­żach ścian – pilastry. Podziały poziome tworzą gzymsy: cokołowy, międzykondygnacyjny, okapowy oraz koronujący. Elewacja frontowa jest jedenastoosiowa, z trójosiowym, dwu­kondygnacyjnym pseudoryzalitem na osi głównej, zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Pseudoryzalit poprzedza taras zabudowany stalową, przeszkloną werandą, nakrytą dachem pulpitowym. Konstrukcję werandy zdobią łuki, stylizowane kwiaty oraz elementy skręt­ne. Dodatkowym elementem dekoracyjnym są dwa pasy matowego, żółtego szkła. Dolne pola stalowych drzwi werandy ozdabiają rozety. Elewacja wschodnia posiada analogiczne rozwiązanie podziałów pionowych i poziomych jak elewacja zachodnia. Jedynie pseudo­ryzalit na osi głównej poprzedza przedsionek zwieńczony tarasem w drugiej kondygnacji. W elewacji północnej, na osi symetrii, znajduje się niewielka dobudówka z wejściem do piwnic. Pierwsza kondygnacja posiada jeden otwór okienny z blendami po obu stronach. Pole trójkątnego szczytu zawiera trzy otwory okienne z kanelowanymi pilastrami. Pośrod­ku elewacji południowej znajduje się ryzalit z wejściem na osi głównej, osłoniętym metalo­wym zadaszeniem. Górne pola drzwi wejściowych posiadają kratę z datą „1877” oraz mo­nogram „WN”.

Układ wnętrza pozostał w niemal niezmienionym kształcie. Zachowane jest historyczne wyposażenie i wystrój wnętrza, a w szczególności piece kaflowe, parkiety, stolarka okienna i drzwiowa, drewniane schody, sztukaterie, ceramiczne posadzki w piwnicach.

Po 1945 roku w budynku przeprowadzono niewielkie zmiany adaptacyjne. Wprowadzono m.in. nowe ścianki działowe oraz przystosowano poddasze do celów mieszkalnych.

Obecnym właścicielem dworu jest Państwowy Instytut Badawczy w Puławach.

Alicja Duda
Źródło: "Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego"
Galeria
Zobacz również
Zielona Góra - Ratusz
 Ratusz wzniesiony w centrum placu rynkowego zwrócony został...
Zielona Góra - Ewangelicki Kościół Jezusowy
Z  uwagi na  zły stan techniczny dawnej...
Zielona Góra - willa przy ul. Ułańskiej 7
Willa położona przy ul. Ułańskiej 7 w Zielonej Górze została...
Zielona Góra - Kościół konkatedralny pw. Św. Jadwigi
Jest on trójnawową halą wybudowaną na planie prostokąta,...