Szukaj

Polityka prywatności
projekt i realizacja Carbo Media

Do rejestru zabytków województwa lubuskiego wpisano drewniany dom w Sieniawie Żarskiej

Impulsem do podjęcia działań mających na celu objęcie domu ochroną prawną był anonimowy sygnał mieszkańca Sieniawy Żarskiej, który zawiadomił Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, że drewniany dom z XVIII w. zagrożony jest dewastacją i rozbiórką. W związku z tym ustalono dane właścicieli obiektu i przeprowadzono oględziny. Ustalono, że dom nr 55 jest jednym z dwóch najstarszych  we wsi budynków, które wzniesiono w XVIII w. Był to pierwotnie obiekt gospodarczy, który przekształcono na mieszkalny. W XIX- i w pocz. XX w. został  częściowo podmurowany i rozbudowany o przedsionek. Obiekt wzniesiono na planie prostokąta, jest piętrowy, nakryty stromym dwuspadowym dachem, pokrytym dachówką ceramiczną karpiówką.
Budynek wzniesiono pierwotnie w konstrukcji zrębowej w partii przyziemia i szkieletowej na wysokości piętra. Wypełnienie konstrukcji szkieletowej stanowią strychulce obrzucone gliną z sieczką. Z czasem w miejsce zrębu w przyziemiu wprowadzono podmurówkę z kamienia i cegły. Na narożniku jednej ze ścian szczytowych zachował się fragment pierwotnej konstrukcji zrębowej. Ściany szczytowe osłonięto szalunkiem z desek.
Stan zachowania obiektu wskazuje na konieczność podjęcia prac remontowych. Jednak pomimo widocznych ubytków w konstrukcji szkieletowej, jej uszkodzeń mechanicznych, jak również widocznych nieszczelnościach w pokryciu dachu, szalunku ścian szczytowych i innych oznak zniszczenia, należy stwierdzić, iż oryginalna forma, budulec i układ konstrukcyjny zabytku są nadal zachowane. Z uwagi na XVIII-wieczną metrykę oraz drewnianą konstrukcję zabytek wyróżnia się nie tyko w skali miejscowości ale również regionu. Jego forma architektoniczna, budulec, rozwiązania konstrukcyjne, w tym strychulec jako materiał wypełnienia drewnianej konstrukcji, należą do rzadkich już w regionie rozwiązań zachowanych in situ. W związku z tym uznano, że dom jest cennym przykładem architektury drewnianej na obszarze historycznych Dolnych Łużyc i stanowi dokument, będący świadectwem historycznych rozwiązań materiałowych, konstrukcyjnych i formalnych. Należy zauważyć, iż zabytki w konstrukcji zrębowej i szkieletowej, tak charakterystyczne dla regionu, stanowią element ginący w krajobrazie kulturowym Dolnych Łużyc. Mimo więc, iż dom znajduje się w stanie wskazującym na potrzebę podjęcia remontu, to przedstawia istotne wartości historyczne i naukowe, których zachowanie leży w interesie społecznym. Stanowi pamiątkę historyczną dokumentującą dzieje wsi, jak również rozwój technik budowlanych w regionie. Wartość historyczna  wyrażona jest poprzez jego łączność z dziejami wsi i regionu. Składa się na nią również autentyczność zabytkowej substancji (materiał, konstrukcja, forma architektoniczna), która pozwala uznać zabytek za dokument przeszłości. Naukowe wartości zabytku wyrażone są poprzez jego formę i funkcję jako elementu układu ruralistycznego. Równocześnie jest on świadectwem postępu technicznego w kontekście historycznym – dokumentuje  rozwój technik budowlanych od XVIII do XX w. Naukową wartością zabytku jest również autentyzm substancji oraz jego integralność. Należy również podkreślić znaczenie zabytku w skali miejsca jako jednego z  dwóch najstarszych zachowanych przykładów dawnej zabudowy wsi. Widoczne ślady długoletniego zaniedbania i braku remontów uzasadniają konieczność objęcia obiektu ochroną prawną.
 

Zobacz również

Komplet sześciu barokowych świeczników ołtarzowych

Miejsce kradzieży/ zaginięcia: kościół fil. pw. św. Klemensa w miejscowości Borów Polski, gm. Nowe Miasteczko, pow. nowosolski, woj. lubuskie Autor

Skarb ze Szprotawy wśród 10 najważniejszych odkryć polskiej archeologii 2023 r.!

Kwartalnik „Archeologia Żywa” ogłosił niedawno wyniki plebiscytu 10 najważniejszych odkryć polskiej archeologii 2023. Archeologiczne Sensacje 2023. Niezmiernie miło jest nam

Konkurs „Zabytek Zadbany” edycja 2024

Trwa kolejna edycja konkursu „Zabytek Zadbany”.  Jest to doroczny konkurs Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Generalnego Konserwatora Zabytków, którego

Skip to content