Szukaj

Polityka prywatności
projekt i realizacja Carbo Media

Buków, park pałacowy

Park pałacowy położony jest w zach. części wsi Buków (niem. Buckow), po prawej stronie drogi w kierunku Kalska, z której to prowadzi główny wjazd na teren założenia. Powierzchnia parku wynosi 4 ha, zajmując obszar na planie nieregularnego prostokąta. Obszar założenia ograniczają od pn. i wsch. zabudowania folwarczne, od strony zach. grunty rolne, zaś pd. ścianę stanowi wiejska zabudowa. W pd.-wsch. części parku znajduje
się neorenesansowy pałac.
W 1849 r. Georg Wilhelm von Finck właściciel majątku w Bukowie wzniósł rezydencję1. Od 1859 r. dobra przejęła rodzina von Sydow. Z inicjatywy właścicieli wokół rezydencji założono w poł. XIX w. okazały ogród. Następnie majątek zmieniał właścicieli. W 1931 r. Erich Schulz przeprowadził renowację pałacu. Po II wojnie światowej rezydencja przeszła na własność Skarbu Państwa i była użytkowana przez PGR. Po 1945 r. w pałacu wykonano dwa remonty. Pierwszy przeprowadzony przez PGR wiązał się z wprowadzeniem dodatkowych pomieszczeń i odnowieniem elewacji, następny – w latach 50. XX w. związany był z adaptacją pałacu na szkołę. Założenie stanowi obecnie własność Gminy Sulechów.
Park pałacowy charakteryzuje się swobodną kompozycją, nawiązującą do stylu krajobrazowego. W centralnej części założenia istnieje niewielka polana (użytkowana aktualnie jako boisko szkolne). W pd. partii parku istnieje zagłębienie, przypuszczalnie po dawnej sadzawce, natomiast w pn. części zachowały się ruiny i relikty grobowców – prawdopodobnie byłych właścicieli lub członków ich rodzin. W parku występuje gęsta sieć drożna. Założenie oparto na wprowadzeniu różnorodnych gatunków drzew, na ich formach pokrojowych, barwach i efektach plastycznych. Wśród starodrzewia, który często zachował charakter drzew pomnikowych umiejętnie zostały wplecione grupy drzew wiekowo młodszych oraz pojedynczo drzewa aklimatyzowane. Szata roślinna parku jest bardzo bogata. Spośród drzew obcych gatunków wymienić należy platana klonolistnego (Platanus hispanica), tulipanowca amerykańskiego (Liriodendron tulipifera), miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba), wiązowiec zachodni (Celtis occidentalis), sosnę wejmutkę (Pinus strobus) i sosnę czarną (Pinus nigra)3. Przeciętny wiek drzewostanu parkowego wynosi ok. 120-140 lat, natomiast najstarsze pojedyncze okazy drzew liczą ok. 190-200 lat. Do drzew o cechach pomników przyrody zaliczono trzy dęby, jedną lipę i jednego kasztanowca białego (Aesculus hippocastanum). Pośród drzew okazałych wyróżnić można dęby, lipy, klony, kasztanowce, buki, świerki i sosny wejmutki (Pinus strobus). Warstwę podszytową tworzą głównie śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus) i bez czarny (Sambucus nigra). W ruinie natomiast występuje prostownica (Millium effusum), turzyca palczasta (Carex digitata), gajowiec żółty (Galeobdolon luteum).
Układ przestrzenny parku zachował się w swoich pierwotnych zarysach. Widoczne są kwatery ogrodowe z dość dobrze utrzymanymi ścieżkami. Wzdłuż wsch. granicy parku wprowadzono wtórnie ogrodzenie z prefabrykatów betonowych. Na obrzeżach powierzchni rozwinęła się liczna warstwa krzewów oraz powstała niewielka przestrzeń z murawą trawiastą. Wskutek zaniedbań, na znacznej powierzchni parku postępował niekontrolowany rozrost samosiewu młodych drzew i krzewów, które w 2012 r. zostały selektywnie wycięte, przez co cenny układ drzew stał się bardziej czytelny.

Zobacz również

Żagań, powiat żagański – Kaplica Grobu Bożego (ul. Księżnej Żaganny 16)

Położona obok kościoła Nawiedzenia NMP, jest repliką kaplicy w Görlitz, wzorowanej na grobie Chrystusa w Jerozolimie. Powstała w 1598 z

Żagań, pow. żagański – szpital św. Doroty (ul. Żelazna)

Wraz z przebudową kościoła Świętego Krzyża, z fundacji księżnej Doroty powstał okazały szpital, zaprojektowany przez Schatzberga. Inwestycją, realizowaną w latach

Sobolice, gm. Przewóz, pow. żarski – kościół filialny pw . Najświętszego Serca Pana Jezusa

Wzniesiony w 1865 jako ewangelicki, w stylu neoromańskim, jest orientowany, murowany, salowy na planie prostokąta, z półkolistą absydą od wschodu

Skip to content